|
جزء ِ معدود مواردی ست ، که درست به خاطر دارمش!
همه اش چون طرح و نقش ِ خیالی از تعقیب و گریز ِ موش و گربه ای بود... انگار نقاش ِ هنرمندی داشت و چقدر هم هنرمندانه طرحش را ریخته بود... صحنه های آن نقش های متحرک را به یاد دارم خوب به یاد دارم ، که لحظه ای در عمق ِ طرح و نقش هایش ، به همه ی تار و پودش شک می بردم احساس می کردم همه اش وهم و تصورات ِ خواب گونه است و بود ، انگار... اینکه وهم باشد ، بیش از همه چیز به واقعیت نزدیک می نمود... آنهمه بازرگانی کلمات از برای چه بود؟! و آنهمه معاشرت جاده ای و کوچه پرسه های هدف دار ِ بی هدف... شتابان ، به سوی فنا... هه! چه کسی «راز ِ فنا» را می دانست!؟ به راستی ، «چه کسی» چه بی وفا بود ، که راز را بر دیگران فاش نمی کرد... چشم از وهم ِ ماهرانه ای که ساخته ی ذهن ِ خلاق ِ نقاش بود بر نداشته بودم تا آن وقت که چشم هایم دور دید و از دور... سر برداشتم و حاشیه های طرحش چشمانم را زد! واقعاً برق می زد... آن قاب ِ طلایی ِ وهم گونه را می گویم که بر حاشیه ی نقش و نگارینه هایش نصب کرده بود... به راستی هنرمند بود و هنرمند است که چنین بی وقفه ، نقش می کشد متحرک ، و بی کلام با وحود ِ آنهمه بازرگانی ِ بی مورد ِ کلمات... هنرمند است که اینچنین خیره و بی عکس العمل نقش می کشد نقش می سازد و نقش می بازد این میان ، تنها بازیگری که وهم ِ نقش ِ گیتی را دریافته هیچ و همه اش را می بازد... ـــــــ پ.ن: فهمیدی ! حال که چه؟! چه شد ؟! جز ... هیچ !! ... ...
خبر: "جغد ِ بارون خورده" هنوز به تنفس ِ اجباری ادامه می دهد! ـــــــ پ.ن: چرا جبراً نیاز به "پ.ن" موجود است؟! اصلاً این "پ.ن" به راستی کیست؟! : "رفتم سر ِ کوچه یه پک از سیگار بگیرم..." ...
همم... "یه روز برات عادی میشه ، سر ِ صبح ِ لعنتی که پامیشی بری گمشی تو شلوغی ِ خیابونا ، قرصو بندازی بالا و از شربت سینه به عنوان آب استفاده کنی..." ـــــــ پ.ن: بخش ِ مستندی از روزمرده گی های این حقیر که در چند ماه ِ پیش به مصائب ِ قلم افزوده شد... ...
چندباره ی دیگر انگار ِ هیچ ِ پیش چندباره بازی ِ هیچ ِ همیشه! ـــــــ پ.ن: اینهمه ممکن ِ هیچ ؛ اینهمه ناممکن ، از رنجی که می برم ، سپاسگذار !! ...
بعد از سالها روبروی آینه می ایستم به یاد ِ آخرین خاطره از آینه ی روی دیوار... پانسمان.. خون! به غریبه ی روبرو نگاه می کنم نگاه می کند من: فریااااااااااا غریبه: هیس! خفه شو احمق!! ـــــــ پ.ن: قصد ِ عرض ِ شرمنده گی داشتم ، بخاطر ِ تاخیر و نظرات ِ بی جواب و ... ؛ کمی که به سختی فکر کردم ، نتیجه گیری کردم: نبودن ِ این حقیر موجب ِ آرامش ِ فطعی دوستان می شود و لطف ِ الـــــــهی ست علت ِ اصلی ِ این معلول ؛ لذا نیازی به عرض شرمندگی نیست !! (چقدر اداری!) پ.پ.ن: نه ِ صبح ِ جمعه هفده ِ مهر ِ یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت ، چه یادگار ِ بزرگ و به یاد ماندنی ای دریافت کردم ؛ از یکی از عزیزترین ِ نزدیکانم... ...
باز قفل بر لبانم می خورد هر چـــند ، کلمات سُر می خورند در کوی پر پیچ و خم ِ سراشیب ِ ذهن ِ مغشوشم ! دلم غرقه ی بوی سکوت است دلم .. آه چقدر دلم برای «دل»م تنگ شده! ـــــــ پ.ن: «من می خوام برگردم به کودکیم !! نمیشه !!!!» «در زندگی زخمهائی هست که مثل خوره روح را در انزوا می خورد و میتراشد. این دردها را نمیشود بکسی اظهار کرد...» * با همه ی اعتیاد ِ سکوتم ؛ کاش می شد! ...
دیگر نفس هم نمی کشم ای آدمک های کوکی ِ گریزان! دیگر حتی پلک هم نمی زنم در اوج ِ سکون ِ بی وقفه ام! ای مغز برهنگان! دیگر هیچ نمی گویم ـهـــیـــچ ، جز «هیچ»! همان «هـــیچ»ِ بزرگ!! ... ـــــــ پ.ن: ژانر ِ اجباری ِ همه ی امور ِ اجباری ام در کنار تنفس ِ اجباری ِ متوقف شده ام ، به «هیچ» گراییده ، گویا! ...
حال اینهمه بگو و بنویس و شکوه کن و سکوت کن و بشنو و بخواه ؛ آخر که چه ؟!! ـــــــ پ.ن: سرتاسر ِ بخت رانده گیر ، آخر چه؟ این نامه ی عمر خوانده گیر ، آخر چه؟ گیرم که به کام ِ دل بماندی صد سال صد سال ِ دگر بمانده گیر ، آخر چه ؟! ...
چقدر این دوربرگردان ِ لعنتی طویل است. نه دست اندازی، و نه چاله ای به عمق ِ قرن ها سکوت ِ بی اهمیتم که مرا به "حال" ِ نفرین شده ام بازگرداند؛ و نه حتی تصادفی ناگهانی، که به مسیر ِ دیگری رهنمون سازدم؛ این هم جبری دگر : بازگشتن ، در اوج ِ سکون ِ بی چون و چرای کائنات ! ـــــــ پ.ن: اشک می خواهم ، اگر که چشمانم مثل چشمان ِ سیاه ِ آسمان ِ بی نور ، قدرت ِ افشای خود ِ بی خود ِ گریان ِ صاحبشان را داشته باشند! (بین ِ خودمان بماند: چشمان ِ من بی عرضه تر از این سخنان اند !!) ...
سکوت هم با تمام ِ عظمتش ، بوی تکرار می دهد ؛ دلم می خواست سکوت را هم تمام کنم ؛ ولی تنها همراه ِ همیشگی ام همین است ! ـــــــ پ.ن: دلم می خواست... اما باز هم ، ترجیح می دهم سکوت کنم ! ...
|
About![]()
به هر حال ، مهم نیست... مهم اینست که هیـــــــچ ، دیگر مهم نیست. «زمان» ، بی هدف در دایره ها می چرخد ، بی آن که متولد شده باشد... همچنان ، نمیتوانم آن را درک کنم. اهمیتی ندارد. در حاشیهء مرگ ٍ ثانیه ها ، از تـــــــکرار ٍ تکراری ها می نویسم ؛ هرچند.. هر چند تکراریست... Archivesهفته اوّل دی 1388هفته سوم آذر 1388 هفته دوم آبان 1388 هفته اوّل آبان 1388 هفته سوم مهر 1388 هفته دوم مهر 1388 هفته چهارم شهریور 1388 هفته سوم شهریور 1388 هفته دوم شهریور 1388 هفته اوّل شهریور 1388 هفته چهارم مرداد 1388 هفته سوم مرداد 1388 هفته دوم مرداد 1388 هفته اوّل مرداد 1388 هفته چهارم تیر 1388 هفته سوم تیر 1388 هفته دوم تیر 1388 Links
مجازات ابدی |