جزء ِ معدود مواردی ست ، که درست به خاطر دارمش!

همه اش چون طرح و نقش ِ خیالی از تعقیب و گریز ِ موش و گربه ای بود...

انگار نقاش ِ هنرمندی داشت

و چقدر هم هنرمندانه طرحش را ریخته بود...

صحنه های آن نقش های متحرک را به یاد دارم

خوب به یاد دارم ، که لحظه ای در عمق ِ طرح و نقش هایش ، به همه ی تار و پودش شک می بردم

احساس می کردم همه اش وهم و تصورات ِ خواب گونه است

و بود ، انگار...

اینکه وهم باشد ، بیش از همه چیز به واقعیت نزدیک می نمود...

آنهمه بازرگانی کلمات از برای چه بود؟!

و آنهمه معاشرت جاده ای و کوچه پرسه های هدف دار ِ بی هدف...

شتابان ، به سوی فنا...

هه!

چه کسی «راز ِ فنا» را می دانست!؟

به راستی ، «چه کسی» چه بی وفا بود ، که راز را بر دیگران فاش نمی کرد...

چشم از وهم ِ ماهرانه ای که ساخته ی ذهن ِ خلاق ِ نقاش بود بر نداشته بودم

تا آن وقت که چشم هایم دور دید و از دور...

سر برداشتم و حاشیه های طرحش چشمانم را زد!

واقعاً برق می زد...

آن قاب ِ طلایی ِ وهم گونه را می گویم که بر حاشیه ی نقش و نگارینه هایش نصب کرده بود...

به راستی هنرمند بود

و هنرمند است

که چنین بی وقفه ، نقش می کشد

                         متحرک ، و بی کلام

با وحود ِ آنهمه بازرگانی ِ بی مورد ِ کلمات...

   هنرمند است

که اینچنین

خیره و بی عکس العمل نقش می کشد

                               نقش می سازد

                                و نقش می بازد

     این میان ، تنها بازیگری که وهم ِ نقش ِ گیتی را دریافته

            هیچ و همه اش را می بازد...

ـــــــ

پ.ن: فهمیدی ! حال که چه؟! چه شد ؟! جز ... هیچ !! ...

...