اینجا خانه ها شفاف هستند، زیرا بدی در تنهایی خفته است. زمین را سراسر قیر فراگرفته، قیرهایی که به پا می چسبند و مانع تند رفتن می شوند. همه ورقه ای دارند با نام «ورقه ی اسامی رفقا» که باید در آن حداقل نام دوازده رفیق وجود داشته باشد. معمولا باید با چند رفیق همراه بود. تنها بودن خلاف قانون است. هیچکس نباید دیگری را انتخاب کند ، زیرا دیگران را از خودش و طرف مقابل محروم می کند. بدی نزد جفت ها بیش تر خفته است تا نزد مردم تنها. چیزی که به درد جامعه نخورد به هیچ دردی نمی خورد.

   رقابت بزرگترین گناه دنیاست. همه ی اموری که رقابت را دامن می زنند قدغن شده اند، زیرا همه باید برابر باشند. زیرا باید بین همه عدالت برقرار باشد.

   طبق رسم باید لبخند به لب داشت و برای دیگران قصه های بامزه تعریف کرد. باید از اینکه عدالت در جامعه برقرار است خوشحال بود. برای سنجش میزان عدالت کافی است از ورای دیوارهای شفاف خانه ی همسایه ها، نگاهی به داخل بیاندازیم!

   هر کسی که بر خلاف قوانین «معمول»  رفتار کند، بیمار است و باید به خانه ی اصلاح برود. حتی مورخان هم قادر به توضیح علت بیماری نیستند، زیرا همه ی مورخان اصلاح شده اند.

   اصلاح نوعی عمل جراحی است که مغز را دگرگون می کند، یعنی به آن نظم و ترتیب و روش خاصی می دهد. این جراحی را به کمک بیمار دیگری انجام می دهند. سلول ها را مخلوط می کنند، نظم طبیعی حواس را تغییر می دهند، و غرایز را جرح و تعدیل و افکار را مغشوش می کنند. برای این منظور استفاده از یک مغز طبیعی برای تکمیل کردن مغز دیگر در حین جراحی، و برای معتدل کردن خلأیی که به وجود می آید لازم و واجب است.

   کسی که از خانه ی اصلاح بر می گردد نقاب لبخند بر چهره دارد. برداشت نقاب برایش ناممکن خواهد بود چون جزیی از صورتش شده است. لاستیک به مرور زمان در پوستش چنان نفوذ می کند که به زودی پوست و نقاب یکی می شوند.

   در دشت مردم با هم راه می روند و با لبخند با یک دیگر برخورد می کنند. تمام شان اصلاح شده اند. بازوهای هم را گرفته اند و دسته جمعی راه می روند. فرد اصلاح شده قادر نیست تنها راه برود، اگر بدون همراه باشد، می ترسد و تعادلش را از دست می دهد.

   این دنیای «میرا» است. مخلوق بی همتای «کریستوفر فرانک». راوی خود بیمار است و وضع بیماری ِ دائماً رو به رشدش را به شدت وخیم می یابد. برای بهبود خود دست به کارهایی می زند، ولی به این نتیجه می رسد که هرگز بهبود نخواهد یافت. در کل می توان گفت این رمان کوچک بخشی از حقایق نهان را در قالب ظاهر و با استفاده از جنبه های اجتماعی بازگو می کند. اجتماعی که محیط پیرامون راوی را فرا گرفته اند، در واقع چیزی شبیه یک گله هستند که همه ی حقوقشان در اجتماع معنا می یابد و حتی نمی توانند از نعمت تنهایی بهره مند باشند!

   در ابتدا تصمیم داشتم نقدی برای این رمان بی نظیر بنویسم، ولی تصمیم دیگری گرفتم: با استفاده از جملات رمان و البته با کمی تغییر، محیط کلی «میرا» را به تصویر بکشم. در اینجا تنها می توانم بگویم هر انسانی باید این کتاب تکرارنشدنی را مطالعه کند!

   «نقاب را به صورتت خواهند گذاشت. اصلاح خواهی شد. به تو یاد خواهند داد که هر وقت تنها شدی از ترس فریاد بکشی، یاد خواهند داد که مثل بدبخت ها به دیوار بچسبی، یاد خواهند داد که به پای رفقایت بیافتی و کمی گرمای بشری گدایی کنی. یادت خواهند داد که بخواهی دوستت بدارند، بخواهی قبولت داشته باشند، بخواهی شریکت باشند. مجبورت خواهند کرد که با دخترها بخوابی، با چاق ها، با لاغرها، با جوان ها، با پیرها. همه چیز را در سرت به هم می ریزند، برای این که مشمئز شوی، مخصوصاً برای اینکه مشمئز شوی. برای این که از امیال شخصی ات بترسی، برای این که از چیزهای مورد علاقه ات استفراغت بگیرد. و بعد با زن های زشت خواهی رفت و از ترحم آن ها بهره مند خواهی شد و هم چنین از لذت آنها، برای آن ها کار خواهی کرد و در میان شان خودت را قوی حس خواهی کرد، و گله وار به دشت خواهی دوید، با دوستانت، با دوستان بی شمارت، و وقتی مردی را ببینید که تنها راه می رود، کینه یی بس بزرگ در دل گروهیتان به وجود خواهد آمد و با پای گروهیتان آن قدر به صورت او خواهید زد که چیزی از صورتش باقی نماند و دیگر خنده اش را نبینید. چون او می خندیده است.»

...